იმის შეგრძნება, რომ სახლში არის რაღაც ზებუნებრივი, შესაძლებელია არა მხოლოდ მისი თვალით დანახვით, არამედ იმის შეგრძნებითაც, რომ ვიღაც გითვალთვალებთ.

ჩვეულებრივ, სხვა სამყაროს სტუმრებს შეიძლება ჰქონდეთ გარკვეული სუნი და სწორედ ესა თუ ის სუნი ყველაზე ხშირად მიგვითითებს იმაზე, რომ თქვენს გვერდით ვიღაც არის.

მოდით გავარკვიოთ, კონკრეტულად რა სუნებს იგრძნობს ადამიანი, თუ მის მახლობლად არის ზებუნებრივი არსება:

გახსოვდეთ, ზებუნებრივი არსების ან და მოჩვენების არსებობა შეიძლება მიუთითებდეს როგორც იმაზე, რომ შემთხვევით ჩაგიარათ რაიმე არსებამ, ასევე იმაზეც, რომ თქვენს საცხოვრებელში შეიძლება იყოს ნივთი, რომელიც იწვევს, ეძახის, იზიდავს ამ არსებებს თქვენს სახლში და აქვს მათთან ბმა, კავშირი, ან რომ თქვენზე შავი მაგიაა გაკეთებული.

1. მომჟავო რძის სუნი ჩვეულებრივ, ასეთი სუნის გაჩენა სახლში მიგვანიშნებს სხვადასხვა „ბესების“ – დაბალვიბრაციული არსებების (პატარა ეშმაკები), ჩასახლებას ჩვენს სახლში, რომლებსაც შავი ჯადოქრები უგზავნიან თავიანთ მსხვერპლებს. პატარა მავნებლები, ქურდები, მოთვალთვალეები და სხვადასხვა მისიით იწყებენ დაბინავებას მსხვერპლთან ერთად.
2. დამწვარი ქაღალდის სუნი ეს სუნი ყველაზე ხშირად დაკავშირებულია სხვადასხვა სახის დემონურ ძალასთან, დემონურ სამყაროებთან. გახსოვდეთ, რომ დემონები ზოგადად არ არიან რაღაც ნეგატიური არსებები ადამიანების სტანდარტული გაგებით, ისინი არ არიან დაკავებულნი შავი მაგიის კურირებით და აქვთ სრულიად განსხვავებული მიმართულებები თავიანთი ზემოქმედებებისთვის.
3. გოგირდის სუნი ყველაზე ხშირად ჩნდება ბნელი ტიპის არსებებისგან, მაგალითად, ადამიანზე წყევლის (ნეგატივის) დადებისას. ხშირად, სწორედ ასე სუნი ასდით წყევლის კურატორებს.
4. ნაგვის სუნი შეიძლება მრავალი სხვა სამყაროს სტუმრისგან მოდიოდეს. მაგალითად, ასეთი სუნი შეიძლება ასდიოდეს ვამპირულ არსებებს, ლიავრებს, ბოროტ ჯუჯებს, რომლებიც ადამიანების ნეგატივზე არიან მიჯაჭვულნი, ასეთუ სუნი ასდის ნეკრო-არსებებს და თქვენზე მიბმულ სასაფლაოს პატარა ბინადრებს. პატარებში – მათი დაბალი რანგი იგულისხმება. ზოგადად, ნაგვის სუნი ყველაზე შემაწუხებელია, და მისი მატარებლები საკმაოდ მომაბეზრებლად და დიდხანს აწუხებენ ადამიანს.
5. ტკბილეულის სუნიც ძალიან მოსაბეზრებელია, ყველაზე ხშირად, ტკბილი სუნი წინასწარმეტყველებს ვინმეს გარდაუვალ სიკვდილს, მაგალითად – მეზობლისას. ანუ, თუ არსაიდან ჩნდება ეს უცნაური სუნი თქვენს საცხოვრებელში, მაშინ უნდა ინერვიულოთ, იმიტომ რომ ასეთი სუნი ასდის მათ, ვინც სიკვდილზეა მიჯაჭვული. ასევე, ეს სუნი შეიძლება მოდიოდეს ადამიანისგან, რომელიც უკვე ახლოსაა ამ სამყაროს დატოვებასთან.
6. შემოდგომის დამპალი ფოთლების სუნი, ისევე როგორც ტკბილი სუნი, ნიშნავს სიკვდილის ანგელოზების ახლოს ყოფნას, ანდა იმ ადამიანის ახლოს ყოფნას, ვინც სიკვდილზეა მიჯაჭვული. ამასთან, ასეთი სუნი ასდის ნეკრო-არსებებს, რომლებიც ადამიანს სასაფლაოდან გამოყვა, ასთი სუნი ასდის დაუსაფლავებელ არსებებს, ანუ, როდესაც თქვენ მოგყვებათ გარდაცვლილი. ბევრი ნიუანსია, მაგრამ ასე თუ ისე, ეს სუნი ყველაზე ხშირად სწორედ მკვდრებზე მიჯაჭვულ სამყაროებს უკავშირდება.
7. ყვავილების სურნელი, ამას ყნოსავენ მშვენიერი ასტრალური ბინადრები, რომლებსაც უყვართ ადამიანის თავიანთ ქსელში მიტყუება. ჰაეროვანი ყვავილების სურნელის მატარებლები, სინამდვილეში აღმოჩნდებიან ძალიან ბნელი და ბუნდოვანი არსებები, რომლებიც სიამოვნებით იყენებენ ასტრალურ ცნობისმოყვარეებს, მედიტაციის მოყვარულებს და წარსულ ცხოვრებაში ქექვის მოყვარულებს და საერთოდ ყველას, ვინც არ იცის ასტრალურ სამყაროებთან მოპყრობა.
8. რა თქმა უნდა, სუნების მრავალფეროვნება შეიძლება ბევრად მეტი იყოს, მე მოვიყვანე ყველაზე გავრცელებული მაგალითები. თუ თქვენ გრძნობთ უცნაურ სუნს, რომელიც უბრალოდ არსაიდან არ უნდა მოსულიყო თქვენს გარეშემო, ეს არის მიზეზი დაფიქრდეთ იმაზე, რომ თქვენს მახლობლად გამოჩნდა ვინმე, სხვა სამყაროდან დაუპატიჟებელი სტუმარი. ის შეიძლება იყოს როგორც შემთხვევითი სტუმარი, ასევე შეიძლება მოვიდა თქვენს სახლში ვინმესთან ერთად, ან შეიძლება თქვენ თვითონ აკიდეთ ეს არსება, ან თქვენზე მოახდინეს მაგიური ზემოქმედება.

ამ გადაწყვეტილებას ვიღებთ მხოლოდ საკუთარი თავისუფალი ნებითა და გაცნობიერებულად, როდესაც გვინდა გათავისუფლება ებრაელთა რელიგიური ეგრეგორისგან, მისი რელიგიური ბეჭდისგან და ბლოკებისგან და მყარი კონტაქტის დამყარება წინაპართა ღმერთებთან, წარმართულ ცოდნასთან და წინაპართა უზენაეს ძალებთან.
აუცილებლად გასათვალისწინებელია, რომ უკან, რელიგიურ ეგრეგორიში დაბრუნება იქნება ძალიან რთული და დასჯადი ქმედება, ამიტომ, სანამ საბოლოო გადაწყვეტილებას მიიღებთ, კარგად დაფიქრდით.

შესავალი: ქრისტიანულ ეგრეგორზე უარის თქმა ორ ეტაპად ხდება. პირველი არის თქვენი საკუთარი გაცნობიერება და უკვე მსოფლმხედველობაში – განქრისტიანება. შედეგად, სიზმრებში დაგეწყებათ წინაპრების, ძველი ღმერთების გამოცხადება, ცხოვრების შეცნობა უფრო სრულყოფილად, უფრო ნათლად და უფრო დიდი ძალით იგრძნობა, ვიდრე ადრე, შეხედულებები გაფართოვდება, შეცნობის სურვილი უფრო მძაფრი გახდება, გაიხსნება შინაგანი ინტუიცია, ქვეცნობიერი უკეთ იმუშავებს. თქვენ თვითონ იგრძნობთ, რომ ქრისტიანული ეგრეგორი აღარ გართმევთ ენერგიას, აღარ გწოვთ ძალებს, აღარ გზღუდავთ.
მეორე ეტაპი არის მშობლიურ ღმერთებთან გაერთიანება, თუმცა ქრისტიანულ ეგრეგორზე უარის თქმა უკვე გარკვეულწილად არის საკუთარ ფესვებთან გაერთიანება.

ეტაპი I — გათავისუფლება ქრისტიანული ეგრეგორისგან
დაგვჭირდება: შავი ქსოვილი 1 მეტრი 3 ნაჭერი: ერთს დაიფენთ ფეხქვეშ, მეორეს საკურთხეველზე, მესამეს – თავზე. ჭიქა წყალი, შავი პური, მარილი, სამი შავი ან ლურჯი ფერის ცვილის სანთელი.

რიტუალი უნდა ჩატარდეს ზედიზედ სამი ღამე, ხუთშაბათის ღამის გამოკლებით, 00:00-დან 3:00 საათამდე სრულიად შიშველ მდგომარეობაში.
საკურთხეველზე ვალაგებთ ატრიბუტებს, ფეხშიშველები ვდგებით შავ ქსოვილზე, თავსაც ვიფარებთ შავი ქსოვილით, ავანთებთ სანთლებს და 6-ჯერ წარმოვთქვამთ შემდეგ ტექსტს:

„მე, დაბადებული (აქ ვასახელებთ დაბადების სახელს და ნათლობის სახელს), უარს ვამბობ ქრისტიანულ ღმერთ იახვეზე, ასევე უარვყოფ მის ძეს ქრისტეს, მის მშობელ მარიამს, ყოველგვარ ქრისტიანულ სიწმინდეზე. ასევე უარს ვაცხადებ ყოველგვარ ქრისტიანულ – რელიგიურ სახლებზე და ისინი ჩემთვის დღეიდან აღარ წარმოადგენენ სიწმიდეებს.
მე უარვყოფ და სამუდამოდ ვიხსნი ქრისტიანულ ატრიბუტიკას, ყველა სიმბოლოს.
მე დღეიდან არ ვიცავ ქრისტიანულ წესებს, განვერიდე ხელოვნურად შექმნილ რელიგიას და მის სისხლიან მკვდარ ძალას. მე ჩემთვის ვკეტავ ყველა იმ გზას, რომლებსაც მივყავდი ქრისტიანული ტაძრებისკენ და ხელოვნურად შექმნილ ქრისტიანული რელიგიისკენ.
მე სახელად (აქ ვასახელებთ მხოლოდ დაბადების სახელს) სამუდამოდ გავდივარ ქრისტიანული რელიგიიდან და ვუტოვებ რელიგიას მის მრევლს.
ფიცს არ გავტეხ და ჩემს ნათქვამს უკან არ წავიღებ, სამუდამოდ უარვყოფ იახვეს, იაღოვას, ქრისტეს, მარიამს, ქრისტიანულ ეკლესიას, ქრისტიანულ ძალას და მის ეგრეგორს.
არ ვიცავ ქრისტიანულ დოგმებს, ვუშვებ ხელოვნურ სისხლიან ქრისტიანულ ძალას ჩემგან, ვხურავ ჩემს გზებს ქრისტიანული ეკლესიისა და ქრისტიანული რწმენისკენ.
დაე, ჩემი ფიცის მოწმეებად მყავდეს ძველი ბნელი ღმერთები და ჩემი მამების ღმერთები, და ჩემი წინაპრების სულები, და სულები, რომლებიც ჩემს გარშემო არიან, რომ ჩემი გადაწყვეტილება ჩემს მიერ გაცნობიერებულია, გააზრებულია და სამუდამოა და მტკიცეა. ფიცს არ დავარღვევ, ნათქვამს უკან არ წავიღებ. სამუდამოდ უარს ვამბობ იეჰოვაზე, ქრისტეზე, ღვთისმშობელ მარიამზე, ქრისტიანულ ეკლესიაზე, ქრისტიანულ ძალაზე და მის ეგრეგორზე.
ვიხსნი თავიდან რელიგიურ ეგრეგორთან ბმას, ვწყვიტავ მასთან კავშირს და ამიერიდან აღარ ვკვებავ მის ძალას.
არ მაქვს კავშირი მასთან!
არ მაქვს ბმა მასთან!
არ ვაძლევ ჩემს ენერგიას მას!
ასე იყოს! და ასეც იქნება!“

შემდეგ – პურს მარილში ვასველებთ და ვამბობთ: „მამების რწმენას ვუბრუნდები. პურს, მარილს წინაპრებთან და ჩემი წინაპრების ღმერთებთან ვიზიარებ. მე არ ვარ ღვთის მონა, ამიერიდან და უკუნისამდე ღმერთების შვილი ვარ. ასე იყოს! მიიღეთ ჩემი ტრაპეზი.“ – პურს ვჭამთ.

ჭიქას ხელში ვიღებთ და ვამბობთ: „როგორც წყალი მარადიულია და უსასრულო, ასევე ჩემი ფიციც უძველეს ღმერთებთან მარადიული და ურღვევია. ასე იყოს!“
მას შემდეგ რაც სანთლები ბოლოდე ჩაიწვება, მაშინვე დასაძინებლად ვწვებით და არავისთან არ ვლაპარაკობთ.

მეორე დღეს, მას მერე რაც გამოვედით რელიგიური ეგრეგორიდან, სახლს ვანთავისუფლებთ ამ რელიგიის ყოველგვარი ატრიბუტიკისგან. ვაგროვებთ ყველაფერს და მიგვაქვს უახლოეს ეკლესიათან და იქვე სადმე ვტოვებთ. ამ რიტუალის შემდეგ არ შეიძლება ვიყოთ არცერთი ბავშვის ნათლია, არ უნდა მივიღოთ მონაწილეობა ქრისტიანობასთან დაკავშირებულ დღესასწაულებში, თორემ ეს ფიცის დარღვევა იქნება. ამიტომ, ამ ნაბიჯის გადადგმამდე კარგად დაფიქრდით!

მეორე ეტაპი შეგვიძლია ჩავატაროთ მას მერე როცა მზად ვიქნებით ამისათვის.

ეტაპი II
განქრისტიანების მეორე ეტაპი საბოლოოდ გაგვაერთიანებს ჩვენ იმ ძალებთან, რომლებიც უძველესი დროიდან იყო ცნობილი და ჩვენი წინაპრების მიერ თაყვანისცემული, იმ ძალებთან, რომლებიც ამიერიდან დაგვეხმარებიან თხოვნებში, დაგვიცავენ და წინ გაგვიძღვებიან ცხოვრებაში, თუ მათი ერთგულნი ვიქნებით. გრძნობები შეიძლება გაძლიერდეს, ცვლილებები ქვეცნობიერში უფრო შესამჩნევი გახდება, სიზმრები უფრო ნათელი, უჩვეულო და ინფორმაციული.

დაგვჭირდება: წითელი საკურთხეველი, 5 წითელი სანთელი, პური და მარილი.
რიტუალი უნდა ჩატარდეს ღამის 00:00-დან 03:00 საათამდე.

დარჩენილი პური მეორე დღეს ხის ქვეშ უნდა წაიღო და დატოვო იქ და მდუმარედ გამობრუნდე და წამოხვიდე.
დასასრული: ამის შემდეგ გრძნობები შეიძლება გაძლიერდეს, სიზმრები გახდეს მკვეთრი, განსაკუთრებული და სავსე მინიშნებებით. ამიერიდან ძველი ძალები დაგეხმარებიან, თუ ერთგული იქნები მათი.

„მე, რომელმაც მივიღე ჩემი წინაპრების ღმერთები,

მე – ჩემი გვარისა და ჩემი მამების ღმერთების შვილი ვარ,

სრულ გონებაზე და მტკიცე მეხსიერებით,

ჩემი ნებით და გააზრებით, ერთგულების ფიცს ვდებ ჩემი საგვარეულო ძალისა და მშობლიური ღმერთების წინაშე.

ო, ჩემი წინაპრების სულებო,

ო, ნავისა და იავის ძალებო, გიხმობთ მოწმედ!

ამ წუთიდან მე ვერთიანდები ჩემი მამების ღმერთებთან,
წარმართულ ღმერთებთან და უძველეს ძალებთან ერთად.

ჩემი გონება გამძაფრდება, ჩემი ძალა გამრავლდება,

ჩემი სიცოცხლე წინაპართა ღმერთების მფარველობის ქვეშაა, ჩემი საქმე მათ მიერ კურთხეულია.

არ უარვყოფ მათ არასოდეს!
არ გადავუხვევ მათი გზიდან!

მე ვარ ჩემი წინაპრების ღმერთების თავისუფალი შვილი.

მე ვარ ჩემი წინაპრების საგვარეულო ძალის შვილი.

ბედნიერი ვარ, რომ ერთიან მთლიანობას ვქმნი დიდებულ მარადისობასთან!

ო, ღვთაებრივო არსება, მე თავისუფალი ვარ!

მე ბედნიერი ვარ!

მე ვიღებ ჩემი მამების ღმერთებს და ჩემი მამების ღმერთები მიღებენ მე.
ასე იყოს! და ასეც იქნება უკუნითი უკუნისამდე!”

ვიღებთ პურს, ვტეხთ ნაჭერს, ვასველებთ მარილში და ვჭამთ.
„გინაწილებთ პურსა და მარილს. ამიერიდან მე ჩემი წინაპრების გზაზე ვარ. დამლოცე მე, ღვთაებრივო ძალავ! აღსრულდა!“

წმენდისთვის საჭიროა:ჩვენი ნაცვამი ძველი მაისური, რომელიც მერე გადასაგდებად არ დაგვენანება, სამზარეულოს მარილი, ერთჯერადი მუყაოს ჭიქა და ცვილის სანთელი (პარაფინის არ გამოგვადგება).
საღამოს, როდესაც მზე გადავა, მაგიდაზე გავფენთ მაისურს, ზედ დავდგავთ მუყაოს ჭიქას, ჩავყრით იმდენ მარილს, რომ მარილმა სანთელი დაიჭიროს.
ტექსტს ვკითხულობთ ექვსჯერ:
,,მარილიანი ცრემლებით იტირეთ ჩემო მტრებო, მოშურნეებო, ვინც მე ჯადო გამომიგზავნა, ვინც მე ცუდი მისურვა, შავი ძალები ჩემსკენ მომართა, ვინც მე ჯადო გამიკეთა ჭურჭელში თუ უმ ხორცზე, ან სასაფლაოზე – ყველაფერი გადადი მარილზე!
რაც ჩემზე წაიკითხეს და ჩემი მისამართით წარმოთქვეს, სავსე მთვარეზე თუ კლებად მთვარეზე, დღისით თქვეს თუ გვიან ღამით, მთვარის ამოსვლისას თუ ჩასვლისას – ყველაფერი გადადი მარილზე!
რაც წაიკითხეს და გამომიგზავნეს, რაზეც დამწყევლეს და დაასვეს შავი ბეჭედი, რაც მისცეს აღმოსავლეთის ცეცხლს, თვალი და წყევლა, შავი დაწყევლა – ყველაფერი გადადი მარილზე!
ვინც საიდუმლოდ წაიჩურჩულა ჩემს თავზე, ვინც ჩემს უკან ჯადო მესროლა, რაც საიდუმლოდ ჩემს სახელზე შეიქმნა, ჩემს სახელზე გაკეთდა, ჩემს კვალზე წაიკითხეს, ჩემს გზაზე გაკეთდა, ჩემს ჩრდილზე წაიკითხეს და გაკეთდა – გადადი ყველაფერი მარილზე!
ვინც საიდუმლოდ წაიჩურჩულა ჩემს თავზე, ვინც ჩემს უკან ჯადო მესროლა, რაც საიდუმლოდ ჩემს სახელზე შეიქმნა, ჩემს სახელზე გაკეთდა, ჩემს კვალზე წაიკითხეს, ჩემს გზაზე გაკეთდა, ჩემს ჩრდილზე წაიკითხეს და გაკეთდა – გადადი ყველაფერი მარილზე!გაიწმინდე ჩემო სულო, გაიწმინდე ჩემო სხეულო, ყველა სიბოროტისგან, ყველა ავადმყოფობისგან, სანთლით დაიწვი და მარილზე გადადი შავო ნიშანო, შავო დამღა, შავო ჯადო ჩემგან წადი, საუკუნით დაიკარგე, სანთლის ცრემლებით დაიწვას და მარილის კრისტალებით გაიწმინდოს ჩემი ბედი!
თუ მქონდა რაიმე ჯადო და წყევლა, ახლა აღარა მაქვს, წავიდა უკუნეთში, დამტოვა, დაიწვა და საუკუნით გამწმინდა!
ამინ! ამინ! ამინ!”

დაველოდებით სანთელი როდის ჩაიწვება მარილამდე და ჩაქრება, შემდეგ გადავახვევთ ამ ჭიქას ჩამწვარი სანთლით და მარილით დაფენილ მაისურში და უნდა გავიტანოთ ბუნებაში სადმე და დავტოვოთ ხის ქვეშ, ზედ დავაყაროთ 6 ცალი მონეტა ნებისმიერი ნომინალის და ვიტყვით – წმენდის გამოსასყიდი
გამოვტრიალდებით და წამოვალთ ისე, რომ უკან არ მივიხედავთ არავითარ შემთხვევაში.
გამოსასყიდის გატანა შეიძლება 3 დღის ვადაში, აუცილებელი არაა იმავე საღამოს რომ გავიტანოთ, თუმცა სასურველია.
რიტუალის ჩატარების დროს ელექტრო განათება ჩამქრალი უნდა იყოს, ტექსტს ვკითხულობთ მხოლოდ სანთლის შუქზე.
ამ რიტუალით წმენდის ჩატარება შესაძლებელია ყოველ 6 თვეში ერთხელ.

მეორე ნაწილი

მე დამეწყო ნერვიული კანკალი. ვიცოდი, რომ შიშის გამოვლენის შემთხვევაში არ გაგვიშვებდნენ ცოცხლებს, ამიტომ სიმშვიდე შევინარჩუნე და ჩემს გუნდს ვუთხარი, რომ დამშვიდებულიყვნენ და კონცერტი გაეგრძელებინათ, ეს იყო ჩვენი ერთადერთი გამოსავალი. ჩემი გუნდის ერთ-ერთმა მუსიკოსმა, როცა დაინახა, რომ გოგონა უგონოდ დაეცა, მოვიდა ჩემთან და მკითხა, თუ რა მოხდა? მე დავძლიე ჩემი შიში და ვუპასუხე, რომ ეს უბრალოდ დაღლილობა იყო, მას მხოლოდ ცოტა დასვენება სჭირდებოდა და ჩვენ ჩვენს დასასვენებელ ოთახში წავედით და გოგონა იქ გადავიყვანეთ… რაღაც მომენტში გოგონა გონს მოვიდა და მიყვირა: „დაინახე მათი ფეხები? რა არის ეს?” მე  ვუპასუხე, რომ მეც დავინახე ყველაფერი ის, რაც მათ ყველამ დაინახეს, მაგრამ ჩვენ უნდა გაგვეგრძელებინა ჩვენი კონცერტი, რათა აქედან უვნებლებს გაგვეღწია – ,,ასე, რომ  არაფერი აგრძნობინოთ მათ, აქ რაც არ უნდა დაინახოთ. ვფიქრობ, ჩვენ მოვხვდით უწმინდურ არსებებთან, გარიჟრაჟი მხოლოდ ორი საათის შემდეგაა, ასე რომ მოდით გავძლოთ ეს ორი საათი როგორმე“- ვუთხარი მე და ყველა დამეთანხმა.

ჩვენ ყველანი სცენაზე დავბრუნდით და გავაგრძელეთ ჩვენი გამოსვლა. მე ვცდილობდი ნორმალურად მემღერა და ჩვენ ვასრულებდით ჩვენს რეპერტუარს ბოლომდე მანამ, სანამ  მათი ქცევა სიგიჟემდე არ მივიდა.

ისინი ცეკვავდნენ უცნაურ ცეკვებს და გამოსცემდნენ ძალიან უცნაურ ხმებს, ხოლო როდესაც ხტოდნენ, მათი ფეხები ისევ ისეთი საშინელი თხის ჩლიქები იყო… ამ სანახაობის შემყურე  ერთ-ერთმა მუსიკოსმა ვეღარ მოითმინა და შიშისგან ხმამაღლა შეჰყვირა, რის მერეც ყველა შემობრუნდა ჩვენსკენ და მე შიშისგან ადგილზე გავშეშდი. საფრთხე უკვე რეალური იყო და მე შევღაღადე ალაჰს, ვთხოვე გადავერჩინეთ და თუ ეს ასე მოხდებოდა, მე აღარასდროს ვიმღერებდი…  ამის წარმოთქმა იყო და იმავე წამს გავიგონე ყველაზე ლამაზი რამ მსოფლიოში – დილის აზანი. როგორც კი გაისმა დილის ლოცვა, ჩვენს თვალწინ ყველაფერი გაქრა და ჩვენ  გავიქეცით.

მე უნდა მაშინვე მივმხვდარიყავი ვინ იყვნენ ჩვენი მასპინძლები სინამდვილეში, როცა იქ მივედი და დავინახე უცნაური სახლი და ასევე უცნაური ხალხი ჩემს ირგვლივ, უნდა დამეჯერებინა ჩემი წინათგრძნობისთვის. ან როცა ამ ქალმა მაკოცა და სახე ქვასავით მძიმე ჰქონდა, რაც სულაც არ შეიძლებოდა ადამიანისთვის ნორმალური ყოფილიყო. ან როცა მათი ყურადღება მუსიკამ მიიპყრო და ყურში ხმა ჩამჩურჩულებდა: „გააგრძელე, მე მიყვარს შენი მუსიკა“. ან როცა ჩვენი ოთახი გვაჩვენეს, რომელიც ისე გამოიყურებოდა, თითქოს ასი წელია, იქ არავის უცხოვრია, ძველი მატრასისა და მტვრის სუნის მიხედვით თუ ვიმსჯელებთ!

ეჭვი და შინაგანი შიში სულ მაწუხებდა, მაგრამ მაინც არ მინდოდა ამის დაჯერება, სანამ საკუთარი თვალით არ დავინახე მათი ფეხები.

ჩვენ გავრბოდით რაც შეგვეძლო სწრაფად,  სანამ ჩვენსკენ მომავალი მამაკაცი არ დავინახეთ, ის გვიყურებდა და ჩვენ მას ვუყურებდით. მან გვკითხა, თუ რას ვაკეთებდით აქ, ამ ძველ მიტოვებულ სახლში? მე ვერ მივხვდი, რაზე ლაპარაკობდა ის, სანამ არ შემოვბრუნდი და არ დავინახე, რომ თანამედროვე განათებული და საზეიმოდ მორთული სახლის ნაცვლად, რომელშიც ცოტა ხნის წინ ვიყავით, ახლა უკვე ნანგრევები იდგა. ჩვენ მოვუყევით მას რაც თავს გადაგვხვდა. კაცმა მოგვისმინა ყურადღებით და გვითხრა, რომ

„ფაქტიურად, ეს სახლი ასი წლისაა და როგორც ცნობილია, მასში ჯინები ცხოვრობენ“.

იმ დღიდან მე ლოცვა არ გამომიტოვებია და აღარც სცენაზე მიმღერია.

სად არიან ახლა ჩემი გუნდის წევრები და რითი არიან დასაქმებულები, მე ეს არ ვიცი.

ნაწილი პირველი.

ქუვეითელი მომღერლის, ნორა ტაგაკას ისტორია – კონცერტი ჯინებთან.

მომღერლის მონაყოლიდან:

– მე მქვია ნორა. 25 წლის წინ მე ვიყავი ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი და წარმატებული მომღერალი ქუვეითში.

ქუვეითის ყველაზე შეძლებული ოჯახები მიწვევდნე მე და ჩემს მუსიკალურ გუნდს ოჯახის ღირსშესანიშნავი თარიღების მუსიკალურად გასაფორმებლად. მე ვმეღორი მათი და მათი შვილების ქორწილებში, დაბადების დღეებზე და ჩვენ ვიყავით ერთ ერთი ყველაზე პრესტიჟული და ძვირადღირებული ჯგუფი.

დრო გადიოდა და ჩვენი სახელი და ჰონორარი იზრდებოდა, სანამ ერთი საბედისწერო შემთხვევა არ გადაგვხვდა თავს.

ეს ამბავი მოხდა ჩვენი დასვენების დღეებში. მოულოდნელად ჩემს ტელეფონზე დარეკა უცნობმა ქალბატონმა, რომელსაც ძალიან უცნაურად ცივი ხმა ჰქონდა, მან მთხოვა მემღერა მისი ქალიშვილის ქორწილში. ის იყო უარის თქმა დავაპირე, რადგან მთელი გუნდი ვისვენებდით, რომ ქალბატონმა დააყოლა – ის გადაიხდიდა ორმაგ თანხას ერთ საღამოში. გაორმაგებული ჰონორარის წარმოდგენის შემთხვევაში, უარი ვეღარ ვუთხარი და შევთანხმდით. თანხმობის მიღების შემდეგ, ქალბატონმა მისამართი ჩამაწერინა და გათიშა ტელეფონი. ამის შემდეგ ესამბავი შევატყობინე ჩემი მუსიკალური გუნდის წევრებს,  მათაც რა თქმა უნდა არ უნდოდათ დასვენების დღეებში გამოსვლა, მაგრამ როდესაც გაორმაგებული თანხის შესახებ გაიგეს, ყველამ თანხმობა განაცხადა. დათქმულ დროს შეიკრიბეთ და გავემგზავრეთ აღნიშნულ მისამართზე.

მისამართი ძნელად მისაგნები აღმოჩნდა, რადგან ძალიან მივარდნილ ადგილს გავდა, ამის გამო მე შინაგანად ძალიან დაძაბული ვიყავი, მაგრამ როდესაც მივედით, ადგილზე დაგვხვდა დიდი კერძო სახლი განათებული, საზეიმოდ გაფორმებული, სადაც უკრავდა ხმამაღალი მუსიკა, იყო ძალიან ბევრი სტუმარი და ჩვენც შევედით სახლში.

პირველი, რაც თვალში საცემი იყო – ეს იყო სტუმრების ძალიან უცნაური ჩაცმულობა. სახლში შესვლისთანავე შემოგვეგება დიასახლისი, ეს იყო სწორედ ის ქალბატონი, ვინც მე მესაუბრა ტელეფონზე, მე ის ისევ უცნაური ხმით ვიცანი და როდესაც მან გულღია მიღების ნიშნად გადამკოცნა, მე ვიგრძენი, რომ მას ქვასავით მკვრივი სახის კანი ჰქონდა. მისი ტანსაცმელიც ძალიან უცნაურად მეჩვენა, მაგრამ მე ჯიუტად ვაგრძელებდი შინაგანი წინათგრძნობის და შიშის იგნორირებას და ჯიუტად არ ვიმჩნევდი უსიამოვნო განცდას. ჩვენმა უცნაურმა დიასახლისმა შეგვიყვანა სახლის სიღრმეში და გვაჩვენა ოთახი, სადაც შეგვეძლო დაგვესვენე, ტანსაცმელი გამოგვეცვალა და მოვმზადებულიყავით კონცერტისთვის. ჩვენ მალევე მოვწესრიგდით და გამოვედით სტუმრების წინაშე გამოსასვლელად. როგორც კი მე დავიწყე სიმღერა, სტუმრების რაოდენობა ჩემს თვალწინ გაიზარდა და ჩვენს გარეშემო მოგროვდა, მათ დაიწყეს ცეკვა, მაგრამ ეს იყო ძალიან უცნაური ცეკვა, ის უფრო როკვას გავდა და ჩემში სულ უფრო და უფრო მეტ შიშს იწვევდა. მე ამ ჩემს დაძაბულობას მაქსიმალურად ვმალავდი, არ ვიმჩნევდი და არც ჩემი გუნდის წევრებს ვუმხელდი, ისინიც აგრძელებდნენ მუსიკის დაკვრას, სანამ ერთმა გოგონამ ჩვენი გუნდიდან არ დაკარგა გონება. ის იყო, მივუახლოვდი გულწასულ გოგონას, რომ დავინახე ჩემი გუნდის წევრი მამაკაცის შეშინებული, გაყინული მზერა და როდესაც თვალი გავაყოლე იმ მიმართულებით, საითაც ჩვენი მუსიკოსი იყურებოდა, დავინახე ხალხი, რომლებიც როკავდნენ და ხტოდნენ უგონოდ, არანორმალური ძალით, მათი ფეხები არ გავდა ადამიანის ფეხის ტერფებს, ეს იყო ჩლიქები – თხების ფეხები და აქ უკვე მეც ამიტანა კანკალმა, მაგრამ ქვეცნობიერი მეუბნებოდა, რომ ჩვენ ახლა თუ გავამხელდით ჩვენს ეჭვებს, ვაჩვენებდით ჩვენს შიშს, აქედან ცოცხლები ვერ გავიდოდით.

(იხილეთ მეორე ნაწილი).

შეხვედრა ეშმაკებთან

ბავშვობაში ბებია გვიყვებოდა ასეთ ამბავს – მათი თანასოფლელს ტყეში გზა აბნევია და დაკარგულა. რამოდენიმე საათიანი სიარულის შემდეგ მიდგომია ტყეში ერთ ხილს სახლს. ამ სახლში უცნობი ადამიანების დიდი ღრეობა და დროსტარება ყოფილა, კაცს მაინც დაუკაკუნებია სახლის კარზე, მიუხედავად იმისა, რომ მან ვერ იცნო ეს ადამიანები, ისინი არც მისი თანასოფლელები და არც მეზობელი სოფლებიდან ყოფილან. სახლის მასპინძლებს სახლის კარგი გაუღიათ, ის სახლში შეუპატიჟებიათ და სუფრასთან მიუპატიჟებიათ. ისიც შესულა. მასპინძლები საჭმლით გამასპინძლებიან, შემდეგ ჩაიც დაუსხამთ, ამ კაცს ჩაის კოვზი ძირს დავარდნია და როდესაც დახრილა მაგიდის ქვეშ, კოვზის ასაღემად, დაუნახავს, რომ მის მასპინძლებს ფეხების ნაცვლად ჩლიქები აქვთ…

ამის დახვაზე, კაცი ისე შეშინებულა, თურმე არც ახსოვდა ისე გამოქცეულა იქედან თავქუდმოგლეჯილი, გზადაგზა რა ლოცვებს აღავლენდა, რას კითხულობდა ისიც კი არ ახსოვდა თურმე როდესაც სოფლამდე მოაღწია და გზაც როგორ იპოვნა არც ეს იცოდა.

მოკლედ, ძლივს მოაღწია ცოცხალმა სახლამდე.

შემთხვევა ქალაქ ვოლგოგრადში

როგორც ვიცით მეორე მსოფლიო ომი ყველაზე მასშტაბური და სისხლისმღვრელი კონფლიქტი იყო კაცობრიობის ისტორიაში. მისი მიმდინარეობის დროს 60 მილიონამდე ადამიანის სული გადავიდა ამ ქვეყნიდან სულთა სამეფოში, მარადისობაში, მათ შორის 20 მილიონი – მშვიდობიანი მოსახლეობა იყო.

ძალიან ბევრი უგზო-უკვლოდ დაიკარგა, რომელთა კვალსაც ვერც ცოცხლებში მიაგნეს და ვერც მკვდრებში. დაკარგულ აოჯახის წევრებს, ომის დასრულების შემდეგ კიდევ ათეულობით წლები ეძებდნენ ახლობლები. იყო შემთხვევები როდესაც ზუსტად იცოდნენ სად მიმდინარეობდა ომის დროს შეტაკებები და შემდეგ იმ ადგილებში გათხრებს აწარმოებდნენ მოხალისეები.

სწორედ ასეთი უცნაური ამბავი მოხდა ქალაქ ვოლგოგრადში, სადაც მოხალისეთა ჯგუფი აწარმოებდა არქეოლოგიურ გათხრებს ყოფილ ბრძოლის ველზე, რადგან მათ ჰქონდათ უტყუარი ინფორმაცია, რომ სწორედ იმ ადგილას დაიღუპა ერთ-ერთი პოლკი აფეთქებების შედეგად. პოლკის მეთაური და მისი ჯარისკაცები იმ მომენტისთვის უგზოუკვლოდ დაკარგულებად ითვლებოდნენ.

აი, კარვები დაცემულია და მოხალისეები უკვე რამოდენიმე დღეა უშედეგოდ აწარმოებენ გათხრებს, მაგრამ დაღუპული ჯარისკაცების ,,საძმო საფლავის” კვალს ვერაფრით ვერ მიაგნეს. მათ უკვე იმედი გადაეწურათ და გადაწყვიტეს შეწყვიტონ ძებნის სამუშაოები, ბოლო ღამეს ათევდნენ კოცონთან როდესაც მათ უცნობი მამაკაცი მიუახლოვდათ, რომელიც იმ პერიოდისთვის ძალიან უცნაურად იყო ჩაცმული, მას მეორე სამამულო ომის დროინდელი სამხედრო კიტელი ეცვა… მიუახლოვდა მათ ეს მამაკაცი და ეკითხებათ, თუ რას ეძებენ ახალგაზრდები ასეთი გამალებით, ეს რამოდენიმე დღეა… მათაც უპასუხეს, რომ მათ ჰქონდათ ინფორმაცია, რომ აქ, სამამულო ომის დროს აფეთქებების შედეგად დამარხული იყო მთელი პოლკი, რომელიც უგზო უკვლოდ დაკარგულად ითვლებოდა თავის პოლკოვნიკთან ერთად და მათ საფლავებს ეძებდნენ, უნდოდათ ეპოვნათ და საპატიოდ გადაესვენებინათ, მაგრამ ვერ პოულობდნენ. მამაკაცმა გაუცინათ და უთხრა – რა ძებნა ამას უნდა, აგერ იმ სამ ხეს ხომ ხედავთ, დიდ ხესთან მე ვწევარო, მე ვარ ამ პოლკის კომანდირიო, ცოტა იქეთ, პატარა ხეებთან ალექსეო და მიხაილი წვანანო, ხოლო მოშორებით მინდორში მთელი ჩვენი პოლკი წევს, თქვენ არასწორედ გვეძებთო… – გატრიალდა და წავიდა. ახალგაზრდები სახტად დარჩნენ, ხმას ვერ იღებდნენ, ვერ ვხვდებოდნენ ეს რა იყო, რას ნიშნავს მე ვწევარ, ვერ გაეგოთ ეს ხუმრობა იყო თუ რა ხდებოდა, მაგრამ მაინც გადაწყვიტეს მეორე დღეს მაინც გადაემოწმებინათ მიღებული ინფორმაცია.

და მართლაც, მეორე დღეს, ამ მამაკაცისგან მიღებული ინფორმაციის შედეგად, მართლაც მიაგნეს დაკარგული ჯარისკაცების საფლავებს, თავის კომანდირთან ერთად.

მოგვიანებით, როდესაც ნაპოვნი გვამების იდენტიფიცირება მოხდა, კომანდირის ოჯახში ნანახმა სურათმა საერთოდ გააოგნა ეს ახალგაზრდები – სურათიდან სწორედ ის მამაკაცი იყურებოდა, რომელიც იმ ღამეს, კოცონთან მსხდომ ახალგაზრდებს მათი საფლავების ადგილებს უზუსტებდა.

დახმარება ,,იმ ქვეყნიდან”

90 წლის ქალის მონაყოლიდან…

ბებიაჩემის ოჯახი მაღალმთიან რაიონში ცხოვრობდა. მახსოვს ბავშვობაში ის მიყვებოდა, რომ მათი სოფლიდან მამაკაცები ხშირად დადიოდნენ ტყეში შეშის დასაჩეხად.

ასე წასულა მათი მეზობელიც ტყეში, ცხენზე ამხედრებული, შეშის მოსატანად, მაგრამ ამ შემთხვევის შემდეგ, ის შეშინებული დიდხანს აღარ ეკარებოდა თურმე ტყეს.

ბებიაც იხსენებდა მის მონაყოლს – თურმე მას ტყეში თავგზა აბნევია და ტყიდან გამოსასვლელის ძებნაში, გადაეყარა თურმე ერთ ძველისძველ ხის სახლს, საიდანაც სინათლე გამოდიოდა. მან კარზე დააკაკუნა, კარები გაუღო უცნობმა მამაკაცმა და სახლში შეიპატიჟა. სახლში კიდევ რამოდენიმე მამაკაცი იყო, რომლებიც მაგიდას უსხდნენ, ჭამდნენ და სვავდნენ სასმელს. მათ მიიღეს სტუმარი, მაგიდასთან მიიპატიჟეს, მისი ცხენიც დააბინავეს და მგზავრს ღამის გასათენებლად ადგილიც მიუჩინეს.

დილას იღვიძებს ბებიაჩემის თანასოფლელი და რას ხედავს – სძინავს ძველ, ნახევრად დანგრეულ სახლში, სადაც არანაირი სიცოცხლის ნიშანწყალი არაა და იატაკზე დიდი ხნის გარდაცვლილი ადამიანების ძვლები და ჩონჩხის ნაწილები ყრია…

მისი ცხენიც იქვე კაუჭზეა გამობმული.

აი, ასე გაათენებინეს ღამე გარდაცვლილთა სულებმა ბებიის სოფლიდან დაკარგულ მგზავრს ღამე ტყეში და იხსნეს გარდაუვალი სიკვდილისგან, რადგან არავინ იცის ღამე, ტყეში რომელი ველური ცხოველის ლუკმა შეიძლებოდა გამხდარიყო.

ქართული დემონოლოგიური გადმოცემების უაღრესად აქტიურ პერსონაჟს წარმოადგენს კატა, რომელიც უწმინდურ ცხოველად მიაჩნდათ და მისი დემონიზაცია, როგორც ჩანს, დასავლეთ ევროპული ტრადიციიდან მომდინარეობს. XIII საუკუნის შუა წლების ცნობილი ფრანცისკანელი ბერის ბერთოლდ რეგენსბურგელის ქადაგების მიხედვით, შავი ჭირის ეპიდემია ქვეყანაში კატის ამოსუნთქვით ვრცელდებოდა. ღამეული სეირნობის, უხმაურო გადაადგილებისა და სიბნელეში მანათობელი თვალების გამო, შუა საუკუნეების ევროპაში კატა უწმინდური ძალების განსახიერებად, კუდიანების თანაშემწედ და ჯოჯოხეთის ნაშიერად გამოაცხადეს. განსაკუთრებით შავი დღე დაატყდათ შავ კატებს, რადგან ევროპაში დემონური ძალების მიმართ შიშით შეპყრობილი ადამიანები მათ მასობრივად ანადგურებდნენ. კატებზე ნადირობამ თავის აპოგეას XVI-XVII საუკუნეებში მიაღწია. საკმარისი იყო ვინმეს კატა ჰყოლოდა, რომ მას მაშინვე კუდიანობაში დაადანაშაულებდნენ.

ფშაური გადმოცემების მიხედვით, ზურაბ არაგვის ერისთავმა ლაშარის ჯვრის წმინდა ხის მოსაჭრელად კატის სისხლი გამოიყენა. თორმეტიდან ერთ-ერთი თემის ხევისბერმა სასტიკ ერისთავს გაანდო საიდუმლო, რომ თუ მას ლაშარის მუხის მოჭრა სურდა, მის ძირში კატა უნდა დაეკლა. სხვანაირად ერისთავი ვერ შეძლებდა „ბერმუხის“ – ფშავის უმთავრესი სიწმინდისა და ერთიანობის სიმბოლოს — ხელყოფას, რომლის მოჭრაზეც იყო დამოკიდებული ამ კუთხის დამორჩილება. ხევსურული სიმღერის მიხედვით, იმავე ხერხს მიმართა არაგვის ერისთავმა ხევსურეთის უმთავრესი საკულტო სიწმინდის – ხმალას ალვის ხის მოსაჭრელად. როგორც წესი, ყოველწლიურად კულტმსახური კურატისა და ცხვრის სისხლით თავისებურად ნათლავდა წმინდა ადგილს და ამ სახით, რიტუალურად ახდენდა საკრალურის ყოველწლიურ განახლებას. ზურაბ ერისთავი კი ჩადის წმინდა ქმედების საპირისპირო საქციელს. ის კატას იყენებს, როგორც ანტიმსხვერპლს, წმინდა მსხვერპლის, კურატისა და ცხვრის ნაცვლად. ამ საშუალებით მან მიზანს მიაღწია, რადგან შებღალა სიწმინდე და მოახდინა სიწმინდის დესაკრალიზება. ერთი ხევსურული ანდრეზის მიხედვით, ჯვრის თას-განძი მპარავს ცეცხლით უკუაგდებს. მაგრამ მპარავმა განძის დაუფლება მას შემდეგ მოახერხა, როცა კატა დაკლა და მისი სისხლი თას-განძს მოასხა. როგორც ზ. კიკნაძე მიუთითებს, ამ საქციელით მპარავი მტრობს, უარყოფს ჯვარს და ეზიარება ეშმაკეულ ძალას. ის უარს ამბობს ადამიანობაზე და დევურ სამსახურში დგება, რადგან ჯვრისა და თავის თავში ადამიანურის უარყოფის გარეშე ის ვერ ჩაიგდებდა ხელში ჯვრის განძს.

გადმოცემების მიხედვით, კატის სახე ღამით შეუძლია მიიღოს იმ ადამიანმა, რომელსაც ეშმაკისთვის სული აქვს მიყიდული. ტრადიციის თანახმად, ავსულები წელიწადის ერთ კონკრეტულ ღამეს განსაკუთრებით აქტიურდებოდნენ, რადგან ისინი იმ ღამეს საიდუმლო ადგილზე ერთად იკრიბებოდნენ და ათას სისაძაგლეს ჩადიოდნენ. ხალხი მას კუდიანების ღამეს უწოდებდა.

ათრევის ხეობის სოფელ ველებში 2015 წელს ხვთისო მამისიმედიშვილმა მთხრობელისგან ჩაიწერა გადმოცემა, რომლის მიხედვით, კუდიანი ქალი, მეტსახელად ქორსმაძავაგი, ახალი წლის ღამეს კატის სახით გადადიოდა მეზობლებთან. თანასოფლელებს ბოლოს გაუგიათ, თუ ვინ იყო ის ქალი, რომელიც ღამით კატის სახით დაძრწოდა. ქორსმაძავაგის მთელ სოფელს ეშინოდა, რადგან ვის ოჯახშიც ის შევიდოდა, ყველა ავად ხდებოდა. ერთხელაც ეს კატა მეზობლის ე. წ. „საქორწილე“ ბიჭს დაუჭერია და უცემია. გაგონილი ჰქონიათ, რომ თუ იმ კატას დაიჭერდნენ და სცემდნენ, ის კუდიანი ქალიც ავად გახდებოდა. მართლაც, კატის ცემის შემდეგ ქორსმაძავაგი ლოგინად ჩავარდნილა და მეზობლებს იმ „საქორწილე“ ბიჭის მოყვანას ეხვეწებოდა. თუმცა, მთხრობელის განმარტებით, მეზობლის ქალებს კატის დამჭერი ვაჟი ქორსმაძავაგთან აღარ მიუშვიათ, რადგან, მათი წარმოდგენით, ბიჭი იქ რომ მისულიყო, ქალი მას ავად გახდიდა, ან სხვა რამე უბედურებას დამართებდა. აღსანიშნავია, რომ ოსურ ენაში ქორსმაძავაგის სემანტიკა შეიცავს გარყვნილებისა და უზნეობის კონოტაციას, რომელიც ასევე მიეწერებოდათ კუდიანებს.

ხალხურ ტექსტებში კუდიანის ერთ-ერთ განუყრელ ატრიბუტს თითისტარი წარმოადგენს, რომელზეც ის ბაწარს ართავს. საჩეჩელზე დამუშავებული მატყლის თითისტარზე ბაწრად გარდაქმნა გულისხმობს ერთი საგნის მეორე საგნად გადაქცევას და, როგორც ჩანს, სწორედ ამიტომ დაუკავშირდა ეს პროცესი მაქცია კუდიანებს. სოფელ პერევში ჩაწერილი გადმოცემა მოგვითხრობს კუდიანზე, რომელმაც სიკვდილის შემდეგაც არ მოასვენა ოჯახი. დაზარალებულს ურჩიეს, რომ მისი საფლავი გაეთხარა და კუდიანის ცხედარი ენახა. „ვაჟმა, მართლაც, გათხარა საფლავი და თურმე იქ კატად გადაქცეული კუდიანი იჯდა და თითისტარზე ბაწარს ართავდა. კუდიანთა მაქცია ბუნებას უკავშირდება წისქვილიც, სადაც მარცვლეული გარდაიქმნება ფქვილად და საწნახელიც, რომლითაც, ზოგიერთი ხალხური ტექსტის მიხედვით, კუდიანები ავსულთა შეკრებაზე მიემგზავრებოდნენ. საწნახელშიც ერთი სახის საგანი, მეორე სახის საგნად გარდაიქმნება, ყურძენი წვენად, მაჭრად და ბოლოს ღვინოდ გადაიქცევა.

ალექსი ოჩიაურის ცნობით, ხალხი ავსულთა შეკრების ღამეს შავი კატის მიმართ განსაკუთრებულ სიფრთხილეს იჩენდა. თუ ვინმეზე ეჭვი ეპარებოდათ – კუდიანიაო, კუდიან-ღამეს ყარაულობდნენ, რადგან იგი აუცილებლად შავ კატად გადაიქცეოდა და სადღაც გადაიკარგებოდა, გათენებისას კი ისევ სახლში ბრუნდებოდა, შეძვრებოდა შინ და კვლავ ადამიანის სახეს იღებდა.

ხალხს მიაჩნდა, რომ კუდიანები განსაკუთრებულ ძალას ავსულთა შეკრების ღამეს იღებდნენ, როდესაც შავი კატის სახით დაძრწოდნენ და ადამიანებზე ნადირობდნენ. ა. ცანავას მოჰყავს მარტვილის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმში დაცული ერთი ფოლკლორული ჩანაწერი: „დ. ჯანჯღავას გადმოცემით, მისი ინფორმატორი ივანე ჯოჯუა ირწმუნებოდა, რომ მის მეუღლეს ჭეჭეთობა ღამეს რაღაცა ახრჩობდა. როცა ჭრაქი აანთო, დაინახა, რომ მეუღლეს გულზე კატა აჯდა. ივანეს ეს კატა დაუჭერია და სახე ცეცხლით შეუტრუსავს… მეორე დღეს დაკვირვებია საეჭვო ქალებს და ერთი მეზობლის ქალი უნახავს, თურმე, სახეშეხვეული“. ხალხური წარმოდგენების მიხედვით, დაზარალებული სხეულის რა ნაწილსაც დაუსახიჩრებდა კატად ქცეულ ავსულს, იმ ადგილზე კუდიანს უეჭველად აღმოაჩნდებოდა ნიშანი, როდესაც ის კვლავ ქალის სახეს მიიღებდა. გადმოცემების მიხედვით, ხალხს განსაკუთრებით უცხო კატის ეშინოდა, რადგან ფიქრობდნენ, რომ უბედურების მოსავლენად მისი სახით კუდიანი ესტუმრათ. მ. მაშურკოს კუდიანებთან დაკავშირებით მოჰყავს ერთი ისტორია, რომელიც მას ტფილისის თუ ქუთაისის გუბერნიაში მოუსმენია:

ერთ სახლს უცხო შავი კატა შესჩვევია და თურმე ყოველ ღამით სტუმრობდა. კატას იმ ოჯახის სამივე შვილი გაუგუდავს. ერთხელაც, როცა ოჯახის უფროსს უკვე ეძინა, კატა ფრთხილად შესულა ოთახში და მამაკაცის საწოლის ქვეშ მოკალათებულა. კაცს გაღვიძებია, შეუმჩნევია „საშიში მტერი“, იმ წამსვე კატისთვის ფეხში ხელი წაუვლია და ცხელ თონეში ჩაუგდია. თუმცა კატას მხოლოდ თათები დასწვია. მეორე დღეს კაცს მეზობლად დაუნახავს ხელფეხდამწვარი დედაბერი და მაშინვე ეჭვი გასჩენია, რომ ის ქალი კუდიანი უნდა ყოფილიყო, რომელიც ღამით ბოროტების ჩასადენად შავი კატის სახეს იღებდა. მსგავსი წარმოდგენა, შავი კატის სახით მოსიარულე კუდიანის შესახებ, როგორც ჩანს, მთელ კავკასიაში ყოფილა გავრცელებული. ალექსი ოჩიაურის ცნობით, ფშავში „შავ კატას თუ ხელში ჩაიგდებდნენ, პირისახეზე გავარვარებული რკინით დაღს ადებდნენ, – ადამიანად რომ იქცევა, დადაღული კარგად შეეტყობა სახეზეო. ერთი ასეთი ციცა დაუდაღავთ და რომელ დედაკაცზეც ეჭვი ჰქონდათ, მეორე დღეს სახეშეხვეული გამოსულა, დაიჭირეს თურმე, შეხსნეს შეხვეული და ლოყებზე ისეთივე დადაღული აღმოაჩნდა, როგორი დამღაც შავ კატას დაადეს“.

აფხაზურ გადმოცემაში კატისთვის სახის დადაღვას თვალის გამოთხრა ენაცვლება. ზეპირ ისტორიაში, რომელსაც ს. ზუხბა თავის „აფხაზურ ზეპირსიტყვიერებაში“ წარმოგვიდგენს, „კუდიანი“ ისჯება კატისთვის დამახასიათებელი ისეთი ბუნებრივი და ჩვეულებრივი საქციელისთვის, როგორიც ქურდობაა. ერთ კაცს თურმე შავი კატა შებოლილ ხორცს ჰპარავდა. სახლის პატრონს, როდესაც მოთმინების ფიალა ავსებია, კატისთვის თოფი რამდენჯერმე უსვრია, თუმცა მხოლოდ ბოლო ცდაზე მოურტყამს და ცალი თვალი გამოუთხრია. მეორე დილით ხალხი მეზობელი ქალის კივილს გაუღვიძებია. ყველას დაუნახავს მისი გამოთხრილი თვალი. ამით მიხვედრილან, რომ ის ქალი უწმინდური იყო, კატის სახით დაძრწოდა და შებოლილ ლორს იპარავდა. თვალის გამომთხრელს კი, მთხრობელის ცნობით, იმის შემდეგ ხორცი აღარ დაჰკლებია.

რადგან ავსულების მოქმედება სახლში შეუმჩნეველი არ რჩებოდა და დაზარალებულები მათ სასტიკად სჯიდნენ, კუდიანებს შერჩეული ჰქონდათ ხელსაყრელი ადგილი, სადაც უფრო თავისუფლად შეძლებდნენ მაქციობასა და თავიანთი ბოროტი ზრახვების აღსრულებას. ეს ადგილი, გადმოცემების მიხედვით, იყო ტრიალი მინდორი, საიდუმლო მთა, წისქვილი, მისი შემოგარენი და სხვა.

ხვთისო მამისიმედიშვილი

წყარო: ლიგა

განსაკუთრებული სიავით გამოირჩევიან კუდიანები, რომლებიც ადამიანები არიან, მაგრამ ავსულთა წრეში მოექცნენ და მათი ბუნება შეიძინეს. კუდიანებად ორივე სქესის ადამიანები არიან ცნობილნი, მაგრამ მამაკაცები თითოოროლაა, ქალები კი – საკმაო რაოდენობით.

კუდიანებს ორი სული აქვთ: სუფთა და არაწმინდა. კუდიანი თვითონაც ავი ძალაა. დღისით იგი შერწყმულია სუფთა სულთან, ღამით კი მას დაძინებულს ტოვებს და მიდის სამოქმედოდ – ხან ცხოველად გადაიქცევა, ხან – მწერად. სახლებში ნაპრალებიდან შედის და მერე ბრუნდება სხეულში. ისინი მრავლდებიან ჩვეულებრივი წესით. ასევე იმხრობენ სხვის ბავშვებს და ასწავლიან თავიანთ ხელობას: კედელზე გაჩერებას, ნემსის ყუნწში გაძრომას, მგზავრობენ მგლებსა და კატებზე ამხედრებულები, ან ამ ცხოველებად გადაიქცევიან. კუდიანები ამოირჩევენ ახლადდაბადებულ ბავშვს. შედიან შუაღამის შემდეგ ამ სახლში და მძინარე ბავშვს აბურთავებენ – ერთმანეთს გადაუგდებენ. თან ჯადოსნურ სიტყვებს ამბობენ ლექსივით. როცა ბავშვი იღვიძებს, ჯადოქრები თავიდან თმის ბღუჯას ამოაჭრიან და მიდიან. ასე მეორდება რამდენჯერმე. 6 და 15 აგვისტოს წინა ღამეს დედები ეკლესიიდან მოტანილ სანთლებს ცვილს ააგლეჯენ და ბავშვებს აკრობენ. თუ რომელიმე დარჩა სანთლის გარეშე, მას კუდიანები ადებენ ნიშანს და ასწავლიან თავიანთ ხელობას.

კუდიანების უფროსია როკაპი, რომელიც იღებს ახალ წევრს, ამოწმებს მის უნარს და მიაბარებს გამოცდილებს სასწავლად. მათი მთაა ტაბაკელა ან ტაბაკონი. ისინი დაძინებულ ადამიანს გულს გლეჯენ. კუდიანებს სამეგრელოში მზაკვრებს უწოდებენ.

შუაღამისას მზაკვრები საჰაერო გზით მიემართებიან როკაპის სამფლობელოსკენ, ზოგი ცოცხზეა გადამჯდარი, ზოგი – საწნახელზე. ტაბაკონზე დიდი კოცონია დანთებული, რომელზეც უზარმზარი ქვაბია დაკიდებული წყლით. მასში უნდა მოიხარშოს ყველა ადამიანის გული, რომელიც წლის განმავლობაში მოაგროვეს მზაკვრებმა. ისინი ძღვენით მიდიან როკაპთან და უყვებიან თავიანთი ნამოქმედარის შესახებ. თვითონ როკაპი საშინელი დედაბრის სახით არის დახატული უზარმაზარი ეშვებით.

საერთოდ, ცოცხზე გადამჯდარი კუდიანი, რომელიც საკვამურში ჩადის და მერე თავის უფროსს აბარებს ანგარიშს (ანუ შუა საუკუნეების ევროპაში გავრცელებული სურათი) არ არის კავკასიური მითოლოგიის კუთვნილი სახე.

ადამიანის კუდიანად, ავსულად ქცევას ხევსურეთში აღნიშნავდა სიტყვა „გამიწრივლება“. ხალხში ყვებოდნენ: „უკანხადუში ცხოვრობდა კაცი, სახელად კურდღელა. იმ კაცს სოფლის განაპირას ციხე ჰქონდა და შიგ ცხოვრობდა. თურმე სიცოცხლითვე ეტყობოდა, რომ რაღაც სხვანაირი კაცი იყო, გრძნეული, შურიანი, ბოროტი. სიკვდილის შემდეგ ის გამიწრივლდა (ე. ი. ავსულად, ეშმაკად იქცა) და დადგა კაცთა ვნებაზე. იმის ნაციხართან ჩავლილი ბავშვები და ქალები შინდებოდნენ, ძილში ეჩვენებოდათ და ავად ხდებოდნენ, ზოგი კვდებოდა კიდეც. ბოლოს მკითხავებმა თქვეს, რომ კურდღელა გამიწრივლდა და ვინც არაფერს შესწირავს, იმას ავნებსო. რგება არ შეუძლია, ვნება კი – ბევრისა. ბოლოს ეს ადგილი სალოცავადაც იქცა“.

ქეთევან სიხარულიძე

წყარო: ლიგა